Ik beschouw dat eerlijk gezegd vnl. als het snobisme, de uitwas, van onze
consumptiemaatschappij.
Ik vraag me bijvoorbeeld af of mensen écht genieten van hun
skivakanties. Ik heb, toen ik zelf in een skistation in Frankrijk een restaurant uitbaatte, meermaals toeristen gezien die hun kinderen wel naar de
skischool stuurden maar zelf op hun terras bleven zitten zonnen (wegens skipas
voor volwassenen te duur – meestal offerde de vrouw zich op), met een skibril op de
neus, zodat ze thuis konden ‘stoefen’ met hun witbruine gezichtsmarkering.

Wat de zonvakanties betreft, denk ik dat de doorsneetoeristen enkel zon, zee en strand willen en in
gezelschap graag klinkende namen opsommen omdat ze zichzelf wijs maken dat dit hen hoger op de
maatschappelijke ladder brengt en vaak hopen ze natuurlijk ook dat ze hun minder kapitaalkrachtige naaste de ogen kunnen uitsteken met hun weelde. Dus willen ze langeafstandsvluchten en dure
skivakanties, om te tonen hoeveel geld ze wel hebben. Het is als showen met je
Hummer, hé.
Onze Westerse mensen hebben dikwijl een hoofd zo leeg als een uitgeblazen of
uitgezogen ei dat men beschildert om aan de zgn. Paasboom te hangen. Voor de
kunst, cultuur, taal en eetgewoonten van het bezochte land hebben ze geen
enkele interesse. Ze doen gauwkes een rondleiding om toch te kunnen doen alsof
hen dat wél interesseert en nadien komen ze terug in hun enge wereld om te
pochen met lelijke foto’s.

Als ik op reis ga, blijf ik nooit langer dan een dag op dezelfde plaats: ik ben
geen zonnebadend mens, ik wil kerken en kathedralen en musea en indrukwekkende
landschappen (die zelf eigenlijk natuurkathedralen zijn) zien, ik ben de
pelgrim, op weg naar de ziel van een streek en een volk en ik voel me daar goed
bij. Ik kan niet stil blijven zitten.
De dag dat Mulan18 jaar is en Frankrijk voor haar geen verboden terrein meer is, doen we zeker en vast een rondreis door
Frankrijk. En we zullen geen dag op dezelfde plaats blijven maar zoveel
mogelijk gulzig zwelgen, alles zien, alles ook vastleggen, hier en daar een
steen meenemen, soms een souvenirtje kopen, dat we nadien koesteren alsof het
een zeldzame diamant is.