Later wil ik (vanaf het binnen 13 jaar financieel mogelijk wordt) en
zo lang mijn gezondheid het toelaat, zoveel mogelijk reizen. Liefst
samen met Mulan, en als ze dat niet meer wil of kan omdat ze een eigen gezin heeft, ga ik wel alleen. Dat
heb ik voor mezelf uitgemaakt. Ik ben graag een zwerver, een bohémienne,
overal en nergens thuis.

Een mailvriend van me doet vaak meewarig over het feit dat ik riskeer alleen oud te worden, zonder partner. Die mailvriend suggereert vaak dat ik niet enkel ‘alleen’ zal zijn maar ook ‘eenzaam’ zal sterven. Hij verwart alleen zijn met eenzaamheid.

Hij kan er maar niet bij dat ik me niet kan voorstellen dat er een leuke man in mijn
leven zou komen met wie ik graag oud zou worden. De meeste mannen van
mijn leeftijd en ouder ( de 50-ers en 60-ers enzovoort) zijn allemaal vreselijke kreften, zielige zeuren, onuitstaanbaar verwende zagen,
totaal afhankelijk in de zin dat ze verwachten dat hun vrouw de
moederrol op zich neemt van die ouwe zieke puddingpubers die één keer
per maand naar de dokter moeten voor allerlei ouderdomskwaaltjes die ze
zichzelf hebben aangedaan door roken, drinken en naar de hoeren gaan.
Hun vrouw hebben ze meestal slecht behandeld/verwaarloosd tijdens hun
professioneel leven en in ruil komen ze, als ze hun eigen lichaam hebben
uitgewoond, terug naar het ‘vrouwtje’ in de hoop (en meestal doet die
stomme vrouw dat dan nog ook) medelijden te krijgen en verzorgd te
worden tot ze dood gaan.

Ik las onlangs dat de meeste echtscheidingen gebeuren na 60 jaar: tja,
ik kan dat goed begrijpen. Veel vrouwen (en wss ook wat mannen) vragen
zich af of ze verder in de hel willen leven die ze kennen, en wegen dat af tegenover een waardiger leven zonder de partner van wie ze al jaren
vervreemd zijn en die hen al jaren lang belachelijk maakte door hen te
bedriegen, met vaak een goede kennis of vriendin. Eens men er 60 is,
vraagt men zich af hoe men de volgende jaren zal invullen. Liefst
niet door te blijven leven met iemand die men eigenlijk haat.
Ik
ben dus heus niet de enige die vrij kiest om alleen oud te worden. Er
zijn er velen zoals ik die blij zijn dat ze de rest van hun korter
wordend leven op een aangenamere wijze kunnen invullen dan met een kloot
van een vent die alle dagen enkel zure opmerkingen maakt en kritiek geeft.

De sleutel daartoe is: waag de sprong in het duister. Vele mensen
blijven liever hangen aan het kwade dat ze kennen en ze vrezen het
onbekende. Ik niet: in het begin was ik bang – dat geef ik toe – , we
zijn immers allemaal gebrainwasht: we zullen en moeten met een partner
oud worden en sterven, dat is het 19e eeuwse romantische
huwelijksmodel. Terwijl dat een dikke leugen is. Voor sommige mensen gaat dat op. Maar dat zijn de uitzonderingen op de
regel.
In de meeste gevallen pesten koppels elkaar dood.

Geef mij maar
meesterschap in mijn eigen huis, zonder een kankerende vent die alle 5
seconden zijn natje en droogje verwacht en beslist hoe mijn dag er zal
uitzien. Laat mij gelukkig zijn: voor zover ik uit ervaring weet, is een
man enkel een hinderpaal.

I count my blessings.